CZARNY OBELISK - o lustrach słów kilka więcej

"Czarny Obelisk" przygniata. Ciężar wydarzeń kraju ogarniętego największym kryzysem finansowym w historii dosłownie wbija w ziemię. Agresywne społeczeństwo, cechujące się na dodatek wątpliwą moralnością, w znakomitej większości zwyczajnie próbuje trwać z dnia na dzień: po nieprzynoszącej trwałych zysków pracy ludziska karmią się hulanką lub uczepiają się popieprzonej ideologii, która parę lat później przetoczy się przez całą Europę pośród huku granatów i warkotu karabinów maszynowych.
Podobno Remarque stworzył "Czarny Obelisk" jako swoistą formę ostrzeżenia przepełniony obawami w czasach zimnej wojny. Niestety - książka opisuje wiele zagrożeń, które okazują się ponadczasowe. I to, co kłuje najdotkliwiej, to fakt, że w każdych czasach znajdą się ludzie gotowi krzywdzić innych ludzi tylko dlatego, że ci drudzy mają inne zdanie...

Poza tym na stronach znajdziemy też takie oto smaczki:
O lustrach ciąg dalszy!

- (...) A przecież one mają naszą drugą stronę.
- Tylko wtedy, gdy przed nimi stoimy. Kiedy odejdziemy, już nas w nich nie ma.
- Skąd o tym wiesz?
- To przecież widać. Kiedy się odejdzie i spojrzy, wtedy naszego obrazu już nie ma.
- A jeśli go tylko ukrywają?
- Jak mogą go ukrywać? Przecież odbijają wszystko. Dlatego są lustrami. Lustro nie może nic ukrywać.
(...)
- To gdzie on wtedy jest?
- Co?
- Obraz. Druga strona. Czy wskakuje w nas z powrotem?
- Nie wiem.
- Nie może przecież przepaść.
- Nie przepada.
- To gdzie jest?

CZARNY OBELISK - o lustrach słów kilka

- (...) Co robią lustra, kiedy są same?
- Odbijają to, co jest.
- A jak niczego nie ma?
- To się nie zdarza. Zawsze coś jest.
- A w nocy? Podczas nowiu, kiedy jest zupełnie ciemno, co wtedy odbijają?
- Ciemność - odpowiadam, już nie z takim przekonaniem, bo rzeczywiście, jak najgłębsza ciemność może się odbijać? Do odbicia zawsze trzeba trochę światła.
- W takim razie są martwe, kiedy jest zupełnie ciemno?

Strugaccy - szukać czy znaleźć

"- Po co ci gorzka prawda? (...) Co z nią zrobisz? I co będziesz robić w lesie? Szlochać nad marzeniem, które przekształciło się w twój los? Modlić się, żeby wszystko było inaczej? Albo, nie daj Boże, zaczniesz przerabiać to, co jest, na to, co powinno być"?

Foto było na fejsie, na bloga jakoś nie dotarło.

Ślimak... ile razy by nie czytać, tak zawsze zdoła się człowiek zagubić. Książka tyle piękna, co straszna. Zbyt prawdziwa, mimo całej pozornie odstrzelonej absurdalności...